Tijdens een wandeling met mijn zoon in De Rips bleef mijn blik haken bij een oud, verweerd bankje. Eenvoudig, ruw, en toch vol betekenis.

Sindsdien is dat bankje in mijn hoofd blijven leven. Een plek die niet praat, niet oordeelt, maar draagt. Het draagt verhalen, ontmoetingen, stiltes en keuzes.

In Het Bankje luister ik. Niet om iets op te lossen, maar om zichtbaar te maken wat er al is — en vaak wordt overgeslagen.

Misschien herken je iets. Misschien hoor je iets nieuws. Misschien ontdek je dat blijven zitten soms meer beweging geeft dan doorgaan.